Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014

Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Πάτρας



Τέσσερα χρόνια αλλεπάλληλα μνημόνια, μεσοπρόθεσμα,  δανειακές συμβάσεις, νόμοι και μέτρα που άλλαξαν δραματικά όλους τους όρους εργασίας, αμοιβών και ζωής των εργαζόμενων.
Ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι, καταποντισμός των μισθών, απλήρωτη εργασία, απολύσεις και τρομοκρατία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, κατακόρυφη αύξηση φορολογίας, χαράτσια, διάλυση κάθε πτυχής κοινωνικών παροχών σε υγεία, συντάξεις για να επιβιώσει ο καπιταλισμός της παρακμής. 

Σε  μια  χώρα που  κυριαρχεί η απελπισία, που  καταργούνται  εργατικά  δικαιώματα, που υπονομεύεται η ίδια η αστική δημοκρατία, που προβάλλονται ως μοναδική αξία οι  ιδιωτικοποιήσεις, η  δημόσια παιδεία  είναι βάρος.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, οι δαπάνες για την εκπαίδευση έχουν πέσει στο 2,5% του ΑΕΠ, ενώ σύμφωνα με το νέο Μεσοπρόθεσμο 2014-2018 θα πέσουν κάτω και από το 2%. Το διάστημα 2009-2014, μειώθηκαν κατά 35,5%, ενώ θα μειωθούν κατά 42,4% έως το 2018. 
Πυρετωδώς προχωράνε στο νέο μεγάλο κύμα των συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολικών μονάδων  με φιλόδοξο στόχο την εξαφάνιση 1.676 σχολείων. Είναι η συνέχεια της συρρίκνωσης της δημόσιας εκπαίδευσης, που έχει ξεκινήσει από το 2011 με το κλείσιμο πάνω από 1.200 σχολείων και 120 ΕΠΑΣ.
Μαζί με τα σχολεία καταργούνται η ενισχυτική διδασκαλία, βιβλιοθήκες, η ειδική αγωγή, οι σχολές Επαγγελματικού Προσανατολισμού.
Ο,τι δεν καταργείται είναι σε μορφή πακέτου ΕΣΠΑ με την υποαμειβόμενη υποαπασχόληση που έχει ημερομηνία λήξης. Από τους 10.000 αναπληρωτές που έχασαν τη δουλειά τους, προσελήφθησαν μόλις 2.050. Συνολικά, από το 2010, οι εκπαιδευτικοί έχουν μειωθεί κατά 30.000 ενώ ετοιμάζεται δραστική μείωση στους αναπληρωτές των ολοήμερων.
Μετατάχθηκαν υποχρεωτικά από τη β’θμια στην α’ θμια 5.000 εκπαιδευτικοί, με αποτέλεσμα την αύξηση των μαθητών ανά τάξη, ή μετακινήθηκαν αλλού, κάτι που οδήγησε σε αύξηση του ωραρίου κατά δύο ώρες.
 Χιλιάδες υπεράριθμοι εκπαιδευτικοί μετατέθηκαν όπου να ‘ναι, ή πηγαινοέρχονται έως και σε τέσσερα διαφορετικά σχολεία την εβδομάδα για να συμπληρώσουν ωράριο και κυρίως για να αποφευχθούν οι προσλήψεις. Χιλιάδες  συνάδελφοι  κρατούνται  όμηροι με το καθεστώς των μεταθέσεων.
Η  μόνιμη απειλή της διαθεσιμότητας  κρέμεται  σαν  πέλεκυς  πάνω  από  τα  κεφάλια  μας.
Η καταργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η «απειλή» του συνταξιοδοτικού απορρυθμίζει ζωές, οδηγεί στην ανασφάλεια.
Η πίεση, ο καταναγκασμός, ο εκφοβισμός  μέσω  του my school, η τρομοκρατία της αξιολόγησης, το  άγχος και  η  καταρράκωση της  αξιοπρέπειας διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας, φωλιάζουν στη ψυχή μας και ακυρώνουν τον ρόλο και το έργο μας.
Πόσο θα αντέξουμε ακόμα;
Ο υποταγμένος συνδικαλισμός, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να δώσει τη μάχη της ανατροπής της επίθεσης. Αρνούνται την οργάνωση του αγώνα, τον συντονισμό των αντιστάσεων, τη γενίκευση της πάλης.
Όταν ο κλάδος έπρεπε μαζικά, αποφασιστικά, συντονισμένα να αντισταθεί στην ολοκλήρωση της αυτοαξιολόγησης η ΔΟΕ  αντί να προχωρήσει πριν το Πάσχα με πρόταση για Γ.Σ. και ολομέλεια Προέδρων «εποίησε τη νήσσα». Ακόμα και τις υπογραφές, που εξέφραζαν την αντίθεση ΟΛΩΝ των συναδέλφων, έθαψαν μετατρέποντάς τες από σημαντικό πολιτικό όπλο σε αφορμή για συνέντευξη τύπου. Αποτέλεσμα στους συλλόγους να διαμορφώνονται διαφορετικές «ταχύτητες» και διαφοροποιημένες πρακτικές.
Η πρακτική των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ ακύρωσε για άλλη μια φορά τη δυνατότητα ανάπτυξης κινήματος αντίστασης.


 Ποιος όμως τους δίνει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται την τύχη του κλάδου, τις ζωές μας και το μέλλον της εκπαίδευσης;
Όταν από το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών (ΙΠΕΜ ΔΟΕ) διατυπώνεται ότι «Η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης πρέπει να αποτελεί βασική στόχευση της εφαρμοζόμενης εκπαιδευτικής πολιτικής, επειδή με αυτό τον τρόπο καθίσταται εφικτή η ενίσχυση της εθνικής οικονομίας, της ανταγωνιστικότητας και της κοινωνικής συνοχής» τότε γίνεται αποδεκτή η ουσία της πολιτικής του ΟΟΣΑ, της παγκόσμιας τράπεζας, της ΕΕ και του ΣΕΒ.
Η αδράνεια, η παράλυση, πέρα από τις υπηρεσίες που προσφέρει στο μαύρο μέτωπο της τρόικας- κυβέρνησης και κεφαλαίου,  δημιουργεί νέες, χρήσιμες γι αυτούς κλειστές δομές «εκπροσώπησης», μακριά από τη συλλογική δράση. Είναι ευκαιρία για τη δραστηριοποίηση των «αιρετών» που εξυπηρετούν πρόθυμα, που μοχθούν για το συνάδελφο, που τον θυμούνται ακόμα και στα ...γενέθλιά του.
Πόσο θα τους αφήσουμε ακόμα;
Είναι τεράστιες οι ευθύνες της θεσμικής και «υπεύθυνης» αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη κινήματος «τόσο όσο» να πέσει η κυβέρνηση. Λες και όλα σε αυτό τον κοινωνικό κανιβαλισμό ξεκινούν και τελειώνουν με την κυβέρνηση.
Το ΠΑΜΕ αδυνατώντας να ξεπεράσει τα αδιέξοδά του, καλεί τον κόσμο να βγάλει συμπεράσματα και να κρίνει ανάλογα... Αφού στα πλαίσια του καπιταλισμού θα συνεχιστεί η εκμετάλλευση και κάθε ανατροπή αποκλείεται καταλήγει από άλλο δρόμο, στην ηττοπάθεια και στην αναμονή, αρνούμενο να συμβάλλει προγραμματικά και αγωνιστικά σε ένα κίνημα αντικαπιταλιστικής πάλης.
Ή δημιουργούμε τώρα τις προϋποθέσεις για ανατροπή της κατάστασης
στο σύλλογό μας ή η ήττα θα είναι βαριά.
Σήμερα χρειάζεται ένα άλλο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα, ανασυγκροτημένο και εξοπλισμένο με τις απαντήσεις, τις δομές και τις μορφές που απαιτεί η εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος. 
Ένα κίνημα των εργαζόμενων που θα ξεπερνάει την άμυνα και τις μάχες «να σώσουμε ότι σώζεται» και θα θέτει το θέμα της συνολικής ανατροπής της πολιτικής του κεφαλαίου.
Θα θέτει το ζήτημα της ρήξης με την ΕΕ. Θα αποκρούει την καταπάτηση του δικαιώματος του λαού ν’ αποφασίζει ο ίδιος για τις τύχες του. Θα παλεύει ενάντια στη χούντα του αστικού συνασπισμού εξουσίας και της εργοδοσίας, την ευρωενωσιακή, κρατική, εργοδοτική και φασιστική τρομοκρατία. Θα μιλήσει για τον πλούτο και μια άλλη πορεία, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι της κοινωνίας.
 Θα οργανώνει τους αγώνες των εργαζόμενων που θα είναι δύσκολοι και διαρκείς.

Το υπουργείο παιδείας επιχειρεί να αιφνιδιάσει τους εκπαιδευτικούς παίζοντας κρυφτό με τα σεμινάρια των διευθυντών για την αξιολόγηση!

Τους δηλώνουμε καθαρά: Τα σεμινάρια θα ακυρωθούν όποτε κι αν τα βάλουν!

Η προώθηση της ατομικής αξιολόγησης το Σεπτέμβρη, όπως και άλλα συναφή μέτρα (π.χ. νέο μισθολόγιο) πρέπει να αντιμετωπιστούν από τον κλάδο με αποφασιστικό πανεκπαιδευτικό αγώνα.

                     ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΠΑΤΡΑΣ
              Αγοραστού Δέσποινα     Νηπιαγωγός     48ο  Νηπιαγωγείο Πάτρας
             Κακαρούμπας Βασίλης    Δάσκαλος     62ο Δημοτικό σχολείο Πάτρας
             Κριθαράκης Χρήστος   Δάσκαλος Μουσικής  64ο  Δημοτικό σχολείο Πάτρας
             Ντόκα Λαμπρινή    Δασκάλα   7ο Δημοτικό σχολείο Πάτρας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου